Eigenwijs of tegendraads?

Heeeeeel veel jaren geleden ging ik (puber) ging de haren van mijn vriendin (ook puber) knippen. In de badkamer. Gewoon van de onderkant de puntjes er af. Dat wilde ze door de kapper laten doen. Toen zei ik – eigenwijs; “ik kan jouw haar knippen hoor, want mijn zus is kapster.” Net als die opmerking van Pippi Langkous: “Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan”. Nou had ik altijd heel goed opgelet tijdens het knippen van mijn eigen haar.  Mijn knipactie was geslaagd. Toch daarna nooit meer haren geknipt, een opleiding daarvoor leek me beter.

Destijds was ik veel bezig met kleine dingen; tekenen -op een schoolbord, spelen met mijn eigen haar: vlechten, opsteken, kammen, kleuren met stift. Knippen van barbiepoppenhaar.
Mijn zus, ouder dan ik, heb haar nooit met haren bezig gezien, was mij vaak aan het klieren, werd kapster. Eigenwijs als ze was want mijn opa vond toen kapster maar een minderwaardig beroep. Ik heb me dat aangetrokken. Zij niet. Als ik al had gedacht om daar mijn beroep van te maken, had ik er om beide redenen toch niet voor gekozen. Mijn zus heeft een goede keuze gemaakt. Bij mij is dat creatieve wel naar boven gekomen.

Tijdens de basiscursus decanaat

Dat knipavontuur is wat ik me later herinnerde; de cursusleidster deelde met ons een anekdote over haar decanaat; ‘Een leerling wilde een opleiding (pedagogisch medewerkster) niet volgen omdat haar klasgenoot, aan wie ze een grondige hekel had, die opleiding al ging volgen. Dus zij zou het niet doen.’
Heel herkenbaar en dat komt dus vaker voor, dat pubers tegendraads zijn en daarom precies niet het beroep kiezen dat wel bij ze zou passen omdat iemand die ze vervelend vinden ook voor dat beroep kiest.
De reden dat (bleek later) ze aan dat klasgenootje een hekel had, had te maken met karaktereigenschappen die eigenlijk heel dicht bij haar zelf lagen maar niet als zodanig herkende.
Laat daarom zo’n gevoel nooit een reden zijn bij het maken van je opleidingskeuze.

Dan nu het interview
Als bruggetje naar mijn belofte van de vorige keer, een interview van een persoon met een bepaald beroep. Kapster in dit geval. Medewerkster in de kapsalon van mijn zus.
Eigenlijk is het een eeuwenoud beroep. En dit beroep zal ook altijd wel blijven bestaan schat ik zo in. Vroeger vooral door mannen, die ook baarden scheerden, nu vooral een beroep dat door vrouwen wordt uitgeoefend.

“Eigenlijk heb ik altijd al kapster willen worden”

Nooit iets anders gewild. Mijn ouders stuurden er wel op aan dat ik ook een ander beroep zou bekijken. Dat heb ik gedaan maar ik bleef bij mijn besluit. Na mijn VMBO kader ging naar de kappersschool. Niveau 2/3. Vier dagen werken, een dag naar school.  Ik ben niet zo tevreden over de school waar ik mijn opleiding heb gevolgd. Er was te weinig begeleiding. Overigens ging de opleiding niet helemaal soepel want de dag voor mijn examen kneusde ik mijn vinger. Ik mocht herexamen doen, gelukkig. Ik vind het werk nog steeds heel leuk.
We beginnen om 09.00 uur maar zijn al eerder aanwezig. Dan drinken we eerst koffie of thee en zetten we ook de scharen e.d. klaar, kassa aan, lichten aan. We werken hier op afspraak. Zijn er geen klanten dan doen we bestellingen van verf e.d., vegen we de haren weg of vouwen we de handdoeken. Als er plaats is en er komt een klant spontaan binnen helpen we die natuurlijk ook. Ik zou zo weer het zelfde beroep kiezen. Ik heb gezellige collega’s en blije mensen om mij heen. Leuke gesprekken met de klanten tijdens een behandeling. Tijdens drukke tijden is het werk wat eentoniger. Dan knip ik alleen maar en doet de ander verf inzetten.”

Praktische informatie

Heel veel relevante informatie over de instituten waar je de opleiding kunt volgen en veel praktische informatie zoals, beschrijvingen en beoordelingen staat ook in Keuzegids MBO. Bij mij ter inzage.